یک فریب ساده ی کوچک...

یک لقمه نان

amooyadegar — Mon, 07 Jul 2008 15:45:18 GMT

چند کیلومتری که از شهر کوچک و ساحلی خود دور می شویم در دامنه ی کوههایی زیبا و سحر کننده, درست در نمائی بی نظیر که شهر کوچک آستارای جمهوری آذربایجان در آنسوی مرز زیر پاست , روستائی کوچک وجود دارد بنام عنبران محله.

روستائی کوچک و آرام در دل طبیعتِ بی نظیرِ منطقه با رودخانه ای زیبا و جادویی که از میانش می گذرد؛ و جاده ای کم عرض که پس از عبور از خانه های آسیاب (که می گویند تا چندی پیش آسیاب های آبی در آن می چرخیدند) , بسان عشقه بر کوهها پیچیده و گم گشته ... مردمانی ساده, با زبانی متفاوت از دیگر مردمان منطقه .

مردمانی متفاوت که زیباترین قسمت آبادی خود واقع در تپه ای چشم نواز و بالاتر از هر جای دیگر را گورستان خود انتخاب کرده اند!!!

روزها اگر سری به این بهشت کوچک بزنی کمتر مردی را می بینی در آن . همه کودکانند و زنان.

میدانی مردانش کجایند؟؟؟...

- در شهر کوچکمان چارراهی است قرارگاه این مردان. همه به خط؛ آماده؛ ابزار کار در دست؛ اکثراً بی سواد و بسیار دور از امروز(یادمان باشد این بی سواد ها همسایه ی شهرمان –باسوادترین شهر ایران -اند) شغلشان همه کارگری. در انتظار صاحب کاری تا با شنیدن یک صدای کوچک بوق به اتومبیلش حمله برند و التماسش کنند برای کار. و چه کارهائی؟!!... و چه عذابی!!.. و چه التماسی, به چه کسانی؟!!! ...

همه برای یک لقمه نان.

- اما در روستا... چاردیواری کهنه و رنگ پریده و هزار نقش گرفته از کودکان روستا معروف به تلفن راه دور. در فصل شالی هر صبح نزدیک به 100 زن به انتظار نشسته اند. به انتظار تا صاحبِ زمینی بیاید و آنها را بدقت ببیند , بپسندد و انتخاب کند برای کار. که تا عصر در باتلاقهای شالیِ پر از زالو یکسر خمیده کار کنند برای یک لقمه نان.

مردمانی بی بهره حتی از کوچکترین امکاناتی.

از مردمانش که می پرسیدم می گفتند اینجا تا قبل از انقلاب حتی شعبه ای از بانکِ استان داشتیم و امروز دیگر نداریم.

می دانی جرم این مردم چیست؟

اینها همه اهل سنت اند.

جالب اینکه همگی دست بردعای امام خمینی دارند که:

خدایش رحمت کند برای شیعه و سنی فرقی قائل نبود.

- شاید تا چند وقت پیش, زمانی که از کنار این روستاهای به هم پیوسته می گذشتم هیچ فرقی رو نمی فهمیدم اما امروز با توجه به کارم و حضورم در میان مردمانی از این دیار چیزهایی دیدم و حس کردم دردناک.

- حاجی حمید رفت که دو لایه بشه. این بهترین سفر نوش جونت حاجی. التماس دعا.

چه لحظه ی نابی بود تر شدن نگاه تفنگدارا وقت رفتنت. حتی اگه دور بودیم از هم.

تا حالا می گفتیم حاجی حمید حالا می گیم حاجی حاجی حمید.

- امیر علی نوا کوفتتون بشه.

- چه ثروتمندیم ما تفنگدارا و چه زلالند دوستانم. همیشه به این فکر می کنم که خدایا ما لیاقت نوا رو داریم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

قسمتهایی از ابوذر که همه درس است و زندگی.

amooyadegar — Wed, 25 Jun 2008 09:18:52 GMT

ابوذر حج را تمام کرد و به منی رفت, به او خبر دادند که عثمان نماز را در سفر چهار رکعت خواند.آثار غضب چهره اش را فراگرفت و با لحن بسیار زننده ای به عثمان حمله کرد و سپس گفت : من با رسول خدا در سفر نماز خوانده ام, او دو رکعت می خواند, با ابوبکر و عمر همین طور نماز خواندم , عثمان چگونه آن را تمام می خواند؟!.

سپس ایستاد و خودش هم چهار رکعت خواند. عده ای که حاضر بودند از دیدن این منظره تعجب کردند و چون نماز به پایان رسید گفتند : تو این را بر امیرالمومنین عیب گرفتی, چگونه خودت آن را انجام می دهی؟

- نفاق بدتر است!

... بنا براین بود که برادر شهید چند کلمه ای سخن بگوید و نمایش آغاز شود , اما به وی خبر رسید که احتمالاً "سانسور کنندگان" بمبی در زیر صحنه کارگذاشته اند تا برادرانش به هنگام اجرای نمایش در روی صحنه آسیب بینند, بدین سبب وی تصمیم گرفت به تفصیل سخن بگوید تا اگر قرار است کسی صدمه بخورد خود او باشد. بدین ترتیب این سخنرانی مهر و نشان چنین ایثاری را نیز بر جبین دارد.

یکی از صفات خوب پسر من استقامت او در راه عقیده اش بود. به عنوان شاهد : در کلاس پنجم دانشسرا بود که کتاب ابوذر را ترجمه کرد ... از آن زمان تا ساعتی که از دنیا رفت راه او راه ابوذر بود.

"استاد شریعتی پدر دکتر"

بمناسبت 29 خرداد

amooyadegar — Mon, 16 Jun 2008 05:06:11 GMT

وصیت نامه دکتر علی شریعتی

... به هر حال پس از بر طرف شدن موانع خروج از کشور به قصد حج خود را آماده کرد و به عنوان یک مسلمان وصیت خود را نوشت. زمستان سال 1348« امروز دوشنبه سیزدهم بهمن ماه پس از یک هفته رنج بیهوده و دیدار چهره های بیهوده تر شخصیتهای مدرج، گذرنامه را گرفتم و برای چهارشنبه جا رزرو کردم که گفتند چهار بعد از ظهر در فرودگاه حاضر شوید که هشت بعد از ظهر احتمال پرواز هست (نشانه¬ای از تحمیل مدرنیزم قرن بیستم بر گروهی که به قرن بوق تعلق دارند).

گر چه هنوز تا مرز احتمالات ارضی و سماوی فراوان است اما به حکم ظاهر امور، عازم سفرم و به حکم شرع، در این سفر باید وصیت کنم.

وصیت یک معلم که از هیجده سالگی تا امروز که در سی و پنج سالگی است، جز تعلیم کاری نکرده و جز رنج چیزی نیندوخته است چه خواهد بود؟ جز این که همه قرضهایم را از اشخاص و از بانکها با نهایت سخاوت و بی دریغی، تماما واگذار میکنم به همسرم که از حقوقم (اگر پس از فوت قطع نکردند) و حقوقش و فروش کتاب¬هایم و نوشته¬هایم و آن چه دارم و ندارم بپردازد؛ که چون خود می¬داند، صورت ریزَش ضرورتی ندارد.

همه امیدم به "احسان" است در درجه اول، و به دو دخترم در درجه دوم. و این که این دو را در درجه دوم آوردم، نه به خاطر دختر بودن آن¬ها و امل بودن من است ــ به خاطر آن است که در شرایط کنونی جامعه ما، دختر شانس آدم حسابی شدنش بسیار کم است، که دو راه بیشتر ندارد و به تعبیر درست؛ دو بیراهه:

یکی؛ همچون کلاغ ِ شوم در خانه ماندن و به قار قار کردن¬های زشت و نفرت بار، احمقانه زیستن که یعنی زن نجیب متدین. و یا تمام شخصیت انسانی و ایده¬آل و معنویش در ماتحتش جمع شدن، و تمام ارزش¬های متعالیش در اسافل اعضایش خلاصه شدن و عروسکی برای بازی ابله¬ها و یا کالایی برای کسبه مدرن و خلاصه دستگاهی برای مصرف کالاهای سرمایه¬داری فرنگ شدن که یعنی زن روشنفکر متجدد. و این هر دو یکی است. گرچه دو وجهه متناقض ِ هم، اما وقتی از انسان بودن خارج شود، دیگر چه فرقی دارد که یک جغد باشد یا یک چُغوک ، یک آفتابه شود یا یک کاغذ مستراح؟ مستراح شرقی گردد یا مستراح فرنگی؟ و آنگاه در برابر این تنها دو بیراهه¬ای که پیش پای دختران است سرنوشت دخترانی که از پدر محرومند تا چه حد می¬تواند معجزآسا و زمانه شکن باشد؟ و کودکی تنها، در این تند موج ِ این سیل کثیفی که چنین پر قدرت به سراشیب باتلاق فرو می¬رود تا کجا می¬تواند بر خلاف جریان شنا کند و مسیری دیگر را برگزیند؟

1. به لهجه خراسانی یعنی گنجشک

گر چه امیدوار هستم؛ که گاه در روح¬های خارق¬العاده چنین اعجازی سر زده است. پروین اعتصامی از همین دبیرستان¬های دخترانه بیرون آمده، و مهندس بازرگان از همین دانشگاه¬ها و دکتر سحابی از میان همین فرنگ رفته¬ها و مصدق از میان همین "دوله" ها و "سلطنه" های "صلصال کالفخار من حماء مسنون"، و "اینشتین" از همین نژاد پلید و "شوایتزر" از همین اروپای قسی آدمخوار و "لومومبا" از همین نژاد برده و "مهراوه" پاک از همین نجس¬های هند و پدرم از همین مدرسه¬های آخوند ریزو ... به هر حال "آدم" از لجن و "ابراهیم" از "آزر" بت تراش و "محمد" از خاندان بتخانه دار ، به دل من امید می¬دهند که حساب¬های علمی مغز را نادیده انگارد و به سر نوشت کودکانم در این لجنزار بت پرستی و بت تراشی که همه پرده دار بت خانه می¬پرورد امیدوار باشم.

دوست می¬داشتم که "احسان" متفکر، معنوی، پراحساس، متواضع، مغرور و مستقل بار آید. خیلی می¬ترسم از پوکی و پوچی موج نوی¬ها و ارزان فروشی و حرص و نوکر مآبی این خواجه تاشان نسل جوان معاصر؛ و عقده¬ها و حسد¬ها و باد و بروت¬ها ی بیخودی ِ این روشنفکران سیاسی. که تا نیمه¬های شب منزل رفقا یا پشت میز آبجو فروشی¬ها، از کسانی که به هر حال کاری می¬کنند بد می¬گویند و آنها را با فیدل کاسترو مائوتسه تونگ و چه گوارا می¬سنجند و طبعا محکوم می¬کنند، و پس از هفت هشت ساعت در گوشی¬های انقلابی و کارتند[؟] و عقده گشایی¬های سیاسی با دلی پر از رضایت از خوب تحلیل کردن ِ قضایای اجتماعی که قرن حاضر با آن در گیر است و طرح درستِ مسایل ــ آنچنان که به عقل هیچکس دیگر نمی¬رسد ــ به منزل برمی¬گردند و با حالتی شبیه به چه گوارا و در قالبی شبیه لنین زیر کرسی می¬خوابند.

و نیز می¬ترسم از این فضلای افواه¬الرجالی شود:

از روی مجلات ماهیانه، اگزیستانسیالیست و مارکسیست و غیره شود.

و از روی اخبار خارجی رادیو و روزنامه، مفسر سیاسی،

و از روی فیلم¬های دوبله شده به فارسی، امروزی و اروپایی،

و از روی مقالات و عکس¬های خبری مجلات هفتگی و نیز دیدن توریست¬های فرنگی که از خیابان¬های شهر می¬گذرند، نیهیلیست و هیپی و آنارشیست،

و یا [ از روی] نشخوار حرف¬های بیست سال پیش حوزه¬های کارگری حزب توده، ماتریالیست و سوسیالیست چپ،

و از روی کتاب¬های طرح نو ، "اسلام و ازدواج" ، "اسلام و اجتماع"، "اسلام و جماع"، اسلام و فلان و بهمان ... اسلام شناس،

و از روی مرده ریگ انجمن پرورش افکار بیست ساله، روشنفکر مخالف خرافات،

و از روی کتاب چه می¬دانم، در باب کشور¬های در حال عقب رفتن، متخصص کشور¬های در حال رشد،

و از روی ترجمه های غلط و بی¬معنی از شعر و ادب و موزیک و تئاتر و هنر امروز، صاحبنظر ِ وراج ِ لفاظِ ضد بشرِ هذیان گوی ِ مریض ِ هروئین گرای ِ خنگ، که یعنی: ناقد و شاعر نوپرداز و ...

خلاصه من به او "چه شدن" را تحمیل نمی¬کنم. او آزاد است. او خود باید خود را انتخاب کند. من یک اگزیستانسیالیست هستم. البته اگزیستانسیالیستم ویژه خودم؛ نه تکرار و تقلید و ترجمه. که از این سه تا ی منفور همیشه بیزارم. به همان اندازه که از آن دو تای دیگر؛ تقی زاده و تاریخ، از نصیحت نیز هم، از هیچکس هیچوقت نپذیرفته¬ام. و به هیچکس، هیچوقت نصیحت نکرده¬ام. هر رشته¬ای را بخواهد می¬تواند انتخاب کند. اما در انتخاب آن، ارزش فکری و معنوی باید ملاک انتخاب باشد، نه بازار داشتن و گران خریدنش. من می¬دانستم که به جای کار در فلسفه و جامعه شناسی و تاریخ، اگر آرایش می¬خواندم یا بانکداری و یا گاوداری و حتا جامعه شناسی به درد بخور، آنچنانکه جامعه شناسان نوظهور ما برانند که فلان ده یا موسسه یا پروژه را اتود می¬کنند و تصادفا به همان نتایج علمی می¬رسند که صاحبکار سفارش داده، امروز وصیتنامه¬ام، به جای یک انشاء ادبی، شده بود صورتی مبسوط از سهام و املاک و منازل و مغازه¬ها و شرکت¬ها و دم و دستگاه¬ها که تکلیفش را باید معلوم می¬کردم و مثل حال، به جای اقلام، الفاظ ردیف نمی¬کردم.

اما بیرون از همه حرف¬های دیگر اگر ملاک را لذت جستن تعیین کنیم، مگر لذت اندیشیدن، لذت یک سخن خلاقه، یک شعر هیجان آور، لذت زیبایی¬های احساس و فهم و مگر ارزش برخی کلمه¬ها از لذت موجودی حساب جاری یا لذت فلان قباله محضری کمتر است؟

چه موش آدمیانی که فقط از بازی با سکه در عمر لذت می¬برند! و چه گاوانسان¬هایی که فقط از آخورآباد و زیر سایه درخت چاق می¬شوند. من اگر خودم بودم و خودم، فلسفه می¬خواندم و هنر. تنها این دو است که دنیا برای من دارد. خوراکم فلسفه، و شرابم هنر، و دیگر بس. اما من از آغاز متأهل بودم، ناچار باید برای خانواده¬ام کار می¬کردم و برای زندگی آنها زندگی می¬کردم. ناچار جامعه شناسی مذهبی و جامعه شناسی جامعه مسلمانان که به استطاعت اندکم شاید برای مردمم کاری کرده باشم، برای خانواده گرسنه و تشنه و محتاج و بی کسم، کوزه آبی آورده باشم.

او آزاد است که خود را انتخاب کند و یا مردم را، اما هرگز نه چیز دیگری را، که جز این دو هیچ چیز در این جهان به انتخاب کردن نمی¬ارزد، پلید است، پلید.

فرزندم! تو می¬توانی هر گونه "بودن" را که بخواهی باشی، انتخاب کنی. اما آزادی انتخاب تو در چارچوب حدود انسان بودن محصور است. با هر انتخابی باید انسان بودن نیز همراه باشد و گرنه دیگر از آزادی و انتخاب سخن گفتن بی معنی است، که این کلمات ویژه خداست و انسان و دیگر هیچکس، هیچ چیز.

انسان یعنی چه؟ انسان موجودی است که آگاهی دارد ( به خود و جهان) و می¬آفریند (خود را و جهان را) و تعصب می¬ورزد و می¬پرستد و انتظار می¬کشد و همیشه جویای مطلق است؛ جویای مطلق. این خیلی معنی دارد. رفاه، خوشبختی، موفقیت¬های روزمره زندگی و خیلی چیز¬های دیگر به آن صدمه می¬زند. اگر این صفات را جزء ذات آدمی بدانیم، چه وحشتناک است که می¬بینیم در این زندگی مصرفی و این تمدن رقابت و حرص و برخورداری، همه دارد پایمال می¬شود. انسان در زیر بار سنگین موفقیت¬هایش دارد مسخ می¬شود، علم امروز انسان را دارد به یک حیوان قدرتمند بدل می¬کند. تو هر چه می¬خواهی باشی باش اما ... آدم باش.

2. مقصود او در اینجا از خانواده اجتماع است و مقصود از تأهل، تعهد به مردم.

اگر پیاده هم شده است سفر کن. در ماندن، می¬پوسی. هجرت کلمه بزرگی در تاریخ "شدن" انسان¬ها و تمدن¬ها است. اروپا را ببین. اما وقتی ایران را دیده باشی، وگرنه کور رفته¬ای، کر باز گشته¬ای. افریقا مصراع دوم بیتی است که مصراع اولش اروپا است. در اروپا مثل غالب شرقی¬ها بین رستوران و خانه و کتابخانه محبوس ممان. این مثلث بدی است. این زندان سه گوش همه فرنگ رفته¬های ماست. از آن اکثریتی که وقتی از این زندان روزنه¬ای به بیرون می¬گشایند و پا به درون اروپا می¬گذارند، سر از فاضلاب شهر بیرون می¬آورند حرفی نمی¬زنم که حیف از حرف زدن است. این¬ها غالبا پیرزنان و پیر مردان خارجی دوش و دختران خارجی گز فرنگی را با متن راستین اروپا عوضی گرفته¬اند. چقدر آدم¬هایی را دیده¬ام که بیست سال در فرانسه زندگی کرده¬اند و با یک فرانسوی آشنا نشده¬اند. فلان آمریکایی که به تهران می¬آید و از طرف مموش¬های شمال شهر و خانواده¬های قرتی ِ لوس ِاشرافی ِکثیفِ عنتر ِفرنگی احاطه می¬شود، تا چه حد جو خانواده ایرانی و روح جاده [ساده؟] شرقی و هزاران پیوند نامرئی و ظریف انسانی خاص قوم را لمس کرده¬است؟

اگر به اروپا رفتی اولین کارت این باشد که در خانواده¬ای اتاق بگیری که به خارجی¬ها اتاق اجاره نمی¬دهند. در محله¬ای که خارجی¬ها سکونت ندارند. از این حاشیه مصنوعی ِبیمغز ِآلوده دور باش. با همه چیز درآمیز و با هیچ چیز آمیخته مشو. در انزوا پاک ماندن نه سخت است و نه با ارزش. "کن مع الناس و لا تکن مع الناس" واقعا سخن پیغمبرانه است.

واقعیت، خوبی، و زیبایی؛ در این دنیا جز این سه، هیچ چیز دیگر به جستجو نمی¬ارزد.. نخستین، با اندیشیدن، علم. دومین، با اخلاق، مذهب. و سومین، با هنر، عشق.

[عشق] می¬تواند تو را از این هر سه محروم کند. یک احساساتی لوس سطحی هذیان گوی خنگ. چیزی شبیه "جواد فاضل"، یا متین¬ترَش؛ "نظام وفا"، یا لطیف تـَرَش؛ "لامارتین"، یا احمق تـَرَش؛ "دشتی"، یا کثیف تـَرَش؛"بلیتیس"! و نیز می¬تواند تو را از زندان تنگ زیستن، به این هر سه دنیای بزرگ پنجره¬ای بگشاید و شاید هم دری ... و من نخستینش را تجربه کرده¬ام و این است که آن را "دوست داشتن" نام کرده¬ام. که هم، همچون علم و بهتر از علم آگاهی می¬بخشد و هم همچون اخلاق، روح را به خوب بودن می¬کشاند و خوب شدن. و هم زیبایی و زیبایی¬ها (که کشف می¬کند،که می¬آفریند) چقدر در این دنیا بهشت¬ها و بهشتی¬ها نهفته است. اما نگاه¬ها و دل¬ها همه دوزخی است. همه برزخی است که نمی¬بیند و نمی¬شناسد. کورند و کرند. چه آوازهای ملکوتی که در سکوت عظیم این زمین هست و نمی¬شنوند. همه جیغ و داد و غرغرو نق نق و قیل و قال و وراجی و چرت و پرت و بافندگی و محاوره.

وای، که چقدر این دنیای خالی و نفرت بار برای فهمیدن و حس کردن سرمایه دار است! لبریز است! چقدر مایه¬های خدایی که در این سرزمین ابلیس نهفته¬است! زندگی کردن وقتی معنی می¬یابد که فن استخراج این معادن

3. با مردم باش و با مردم مباش

ناپیدا را بیاموزی و تو می¬دانی که چقدر این حرف با حرف¬های "ژید" به "ناتانائل"ش شبیه است، با آن متناقض است! تنها نعمتی که برای تو در مسیر این راهی که عمر نام دارد آرزو می¬کنم، تصادف با یکی دو روح فوق¬العاده است، با یکی دو دل بزرگ، با یکی دو فهم عظیم و خوب و زیبا است. چرا نمی¬گویم بیشتر؟ بیشتر نیست. " یکی" بیشترین عدد ممکن است. "دو" را برای وزن کلام آوردم و، نیست. گرچه من به اعجاز حادثه¬ای، این کلام موزون را در واقعیت ِ ناموزون زندگیم، به حقیقت، داشتم."برخوردم" (به هر دو معنی کلمه.

"کویر" را برای لمس کردن روحی که به میراث گرفته¬ام و به میراثت می¬دهم بخوان و آن دستخط پشت عکسم را که در پاسخ خبر تولدت فرستادم برای تنها و تنها "نصیحت" که در زندگی مرتکب شده¬ام حفظ کن( به هر دو معنی کلمه)

اما تو "سوسن" ساده مهربان ِاحساساتی ِزیباشناس ِ منظم ِدقیق و تو "سارا"ی رندِ عمیق ِ عصیانگرِ مستقل. برای شما هیچ توصیه¬ای ندارم. در برابر این تند بادی که بر آینده پیش ساخته شما می¬وزد، کلمات که تنها امکاناتی است که اکنون در اختیار دارم چه کاری می¬توانند کرد؟ اگر بتوانید در این طوفان کاری کنید، تنها به نیروی اعجاز گری است که از اعماق روح شما سر زند، جوش کند و اراده¬ای شود مسلح به آگاهی¬ای مسلط بر همه چیز و نقاد هر چه پیش می¬آورند و دور افکننده هر لقمه¬ای که می¬سازند. چه سخت و چه شکوهمند است که آدمی طباخ غذاهای خویش باشد. مردم همه نشخوار کنندگانند و همه خورندگان آنچه برایشان پخته¬اند. دعوای امروز بر سر این است که لقمه کدام طباخی را بخورند . هیچکس به فکر لقمه ساختن نیست. آنچه می¬خورند غذاهایی است که دیگران هضم کرده¬اند. و چه مهوع!

آن هم کی ها می¬سازند؟! رهبران روشنفکر ِزنان ِامروز ِاجتماع ما! آن¬ها که مدل نوین زن بودن شده¬اند! "هفده دی¬ای ها"! آزادزنان! این تنها صفتی است که آن¬ها موصوفات راستین آنند؛ آزاد از ... عفت کلام اجازه نمی¬دهد. این چادر های سیاه را، نه فرهنگ و تمدن جدید، و نه رشد فکری، و نه شخصیت یافتن واقعی، و نه آشنایی با روح و بینش و مدنیت اروپا، بلکه آجان و قیچی از سر اینان برداشت، بر اندام اینان درید، و آنگاه نتیجه این شد که همان "شاباجی خانم" شد که بود، منتها به جای حنا بستن، گلمو می¬زند و به جای خانه نشستن و غیبت کردن، شب

4. مقصود دکتر احتمالا این کلمات باشد: "پوران عزیزم این عکس را که چند لحظه پس از شنیدن خبر تولد احسان در یک کافه برداشته¬ام به رسم یادگار به تو تقدیم می کنم آثار پیری و "بابا" شدن به همین زودی در چهره ام نمایان است آن را به یادگار نگه دار تا بیست سال دیگر این خط شعر را که از زبان فردوسی به تو می نویسم بخواند و بداند که میراث اجدادی خویش را که جز کتاب و فقر و آزادگی نیست چگونه باید حفظ کند و او نیز جز رنج و علم و شرف در حیات خویش چیزی نیندوزد

چنین گفت مر جفت را نره شیر

که فرزند ما گر نباشد دلیر

ببریم از او مهر و پیوند پاک

پدرش آب دریا و مادرش خاک

1338 پاریس علی شریعتی

اما مسأله به همین سادگی¬ها نیست. "زن روز" آمار داده¬است که از 1956 تا 66 (ده سال) موسسات آرایش و مصرف لوازم آرایش در تهران پانصد برابر شده است. و این تنها منحنی تصاعدی مصرف در دنیا و در تاریخ اقتصاد است و نیز تنها علت غایی همه این تجدد بازی ها و مبارزه با خرافات و آزاد شدن نیمی از اندام اجتماع که تا کنون فلج بود و زندانی بود و از این حرف¬ها ... اما این¬ها باز یک فضیلت را دارایند. یعنی یک امتیاز بر رقبای املشان. .... چه گرفتاری عجیبی در قضاوت میان این دو صفِ متجانس ِمتخاصم پیدا کرده¬ام. هر وقت آن "ملاباجی گشنیز خانم¬ها" را می¬بینم می¬گویم؛ باز هم آن¬ها. و هر وقت آن "جیگی جیگی ننه خانم¬ها" را می¬بینم، می¬گویم باز هم همین¬ها.

و اما تو همسرم. چه سفارشی می¬توانم به تو داشت؟ تو که با از دست دادن من هیچکسی را در زندگی کردن از دست نداده¬ای. نه در زندگی، در زندگی کردن. به خصوص بدان گونه که مرا می¬شناسی و بدان صفات که مرا می¬خوانی. نبودن من خلائی در میان داشتن¬های تو پدید نمی¬آورد. و با این حال که چنان تصویری از روح من در ذهن خود رسم کرده¬ای وفای محکم و دوستی استوار و خدشه ناپذیرت به این چنین منی، نشانه روح پر از صداقت و پاکی و انسانیت توست.

به هر حال اگر در شناختن صفات اخلاقی و خصایل شخصیت انسانی من اشتباه کرده باشی در این اصل هر دو هم عقیده¬ایم که: اگر من هم انسان خوبی بوده¬ام همسر خوبی نبوده¬ام. و من به هر حال آن قدر خوب هستم که بدی¬های خویش را اعتراف کنم و آنقدر قدرت دارم که ضعف¬هایم را کتمان نکنم و در شایستگیم همین بس که خداوند با دادن تو آنچه را به من نداده است جبران کرده است و این است که اکنون در حالی که همچون یک محتضر وصیت می¬کنم ، احساس محتضر ندارم. که با بودن تو، می¬دانم که نبودن ِمن، هیچ کمبودی را در زندگی کودکانم پدید نمی¬آورد و تنها احساسی که دارم همان است که در این شعر توللی آمده¬است که:

برو ای مرد، برو چون سگ آواره بمیر/ که وجود تو به جز لعن خداوند نبود// سایه شوم تو جز سایه ناکامی و یأس/ بر سر همسر و گهواره فرزند نبود

از طرف مالی، تنها یادآوری این است که به حساب خودم آنچه را از پول خود در هنگام زلزله خرج کردم از حساب 2 بانک تعاونی و توزیع برداشت کرده¬ام، و البته دلم از این کار چرکین بود و قصد داشتم در عید امسال که قرضی می¬کنم یا چیزی می¬فروشم، برای پول منزل آن را مجددا باز گردانم و امیدوارم تو این کار را بکنی.

آرزوی دیگرم این بود که یک سهم آب و زمین از "کاهه" بخرم به نام مادرم وقف کنم و درآمدش صرف هزینه تحصیل شاگردان ممتاز مدرسه این ده شود که در سبزوار تحصیلاتشان را تا سیکل یا دیپلم ادامه دهند (ماهی جهارصد و پنجاه تومان برای هر فرد و بنا بر این سالی سه محصل می¬توانند از این بابت درس بخوانند البته با کمک¬های اضافی من و خانواده خودش)

کار سوم این که جمعی از شاگردان آشنایم همه حرف¬ها و درس¬های چهار سال دانشکده را جمع و تدوین کنند و منتشر سازند که بهترین حرف¬های من در لابلای همین درس¬های شفاهی و گفت و شنود¬های متفرقه نهفته است. ... و نیز کنفرانس¬های دانشکاهیم جداگانه، و نوشته¬های ادبیم در سبک کویر، جدا؛ و نوشته¬های پراکنده فکری و تحقیقیم جدا، و آنچه در اروپا نوشته¬ام جمع آوری شود و نگهداری، تا بعد¬ها که انشاءالله چاپ شود. . شعرهایم همه به دقت جمع آوری شود و سوزانده شود که نماند، مگر "قوی سپید" و "غریب راه" و "در کشور" و "شمع زندان" و درس¬های اسلام شناسی، از "سقیفه به بعد"، با "امت و امامت" در ارشاد و کنفرانس¬های مربوط به حضرت علی و علت تشیع ایرانیان و دیالکتیک پیدایش فرق در اسلام و هر چه به این زمینه¬ها می¬آید از جمله "بیعت" در کانون مهندسین و "علی حقیقتی بر گونه اساطیر" و ... همه در یک جلد به نام جلد دوم اسلام شناسی تحت عنوان "امت و امامت" تدوین شود.

اگر مترجمی شایسته پیدا شد متن مصاحبه مرا با "گیوز" به فارسی ترجمه کند. در باره این آثار بخصوص کتاب DESALIENATION DES SOCIETES MUSULMANS مرا و همچنین مقاله SOCIOLOGIE D’INITIATION مرا که با چهار جامعه شناس خارجی تحقیق کرده¬ایم و "اوت زتود" چاپ کرده است. کتاب L’ANGE SOLITAIRE مرا دلم نمی¬خواهد ترجمه کنند. کار گذشته¬ای و رفته¬ای است.

همه التماس¬هایت را از قول من نثار ... عزیزم کن که آنچه را از من جمع کرده و در باره¬ام نوشته از چاپش منصرف شود که خیلی رنج می¬برم.

از دوستانم که در سال¬های اخیر به علت انزوایی که داشتم و خود معلول حالت روحی و فشار طاقت شکن فکری و عصبی بود، از من آزرده شده¬اند، پوزش می¬طلبم.و امیدوارم بدانند که دوری از آن¬ها نبود، گریز به خودم بود و این دو، یکی نیست.

کتاب "کویر" را با اتمام آخرین مقاله و افزودن "داستان خلقت" یا "دردبودن" پس از پاکنویس تمام کنید و منتشر سازید. مقدمه¬اش تنها نوشته عین القضاة است. و در اولین صفحه¬اش این جمله "توماس ولف": "نوشتن برای فراموش کردن است نه برای به یاد آوردن"

در پایان این حرف¬ها بر خلاف همیشه احساس لذت و رضایت می¬کنم که عمرم به خوبی گذشت. هیچوقت ستم نکردم. هیچوقت خیانت نکردم و اگر هم به خاطر این بود که امکانش نبود، باز خود سعادتی است. تنها گناهی که مرتکب شده¬ام، یک بار در زندگیم بود که به اغوای نصیحتگران ِبزرگتر، و به فن کلاهگذاری سر خدا ... ، در هیجده سالگی، اولین پولی که پس از هفت هشت ماه کار، یکجا حقوقم را دادند و پولی که از مقاله نویسی جمع کرده بودم، پنج هزار تومان شد. و چون خرجی نداشتم، گفتند به بیع وشرط بده. من هم از معنی این کثافتکاری بیخبر، خانه کسی را گرو کردم به پنج هزار تومان، و به خودش اجاره دادم ماهی صد تومان. و تا پنج شش ماه، ماهی صد تومان ربح پولم را به این عنوان می¬گرفتم . و بعد فهمیدم که بر خلاف عقیده علما و مصلحین دنیا، این یک کار پلیدی است و قطعش کردم و اصل پولم را هم به هم زدم. اما لکه چرکش هنوز بر زلال قلبم هست و خاطره اش بوی عفونت را از عمق جانم بلند می¬کند و کاش قیامت باشد و آتش و آن شعله¬ها که بسوزاندش و پاکش کند. و گناه دیگرم که به خاطر ثوابی مرتکب شدم و آن مرگ دوستی بود که شاید می¬توانستم مانعش شوم، کاری کنم که رخ ندهد، نکردم. گر چه نمی¬دانستم که به چنین سرنوشتی می¬کشد و نمی¬دانم چه باید می¬کردم. در این کار احساس پلیدی نمی¬کنم. اما ده سال تمام گداخته¬ام و هر روز هم بدتر می¬شود و سخت¬تر. و اگر جرمی بوده است آتش مکافاتش را دیده¬ام و شاید بیش از جرم. و جز این، اگر انجام ندادن خدمتی یا دست نزدن به فداکاری گناه نباشد، دیگر گناهی سراغ ندارم.

و خدا را سپاس می¬گزارم که عمر را به خواندن و نوشتن و گفتن گذراندم که بهترین"شغل" را در زندگی مبارزه برای آزادی مردم و نجات ملتم می¬دانستم و اگر این دست نداد بهترین شغل یک آدم خوب، معلمی است و نویسندگی و من از هیجده سالگی کارم، این هر دو. و عزیزترین و گران¬ترین ثروتی که می¬توان به دست آورد، محبوب بودن و محبتی زاده ایمان، و من تنها اندوخته¬ام این، و نسبت به کارم و شایستگیم، ثروتمند، و جز این، هیچ ندارم. و امیدوارم این میراث را فرزندانم نگاه دارند و این پول را به ربح دهند و ربای آن را بخورند که حلال¬ترین لقمه است.

و حماسه¬ام این که کارم گفتن و نوشتن بود و یک کلمه را در پای خوکان نریختم. یک جمله را برای مصلحتی حرام نکردم و قلمم همیشه میان من و مردم در کار بود و جز دلم یا دماغم کسی را و چیزی را نمی¬شناخت و فخرم این که در برابر هر مقتدر تر از خودم متکبرترین بودم و در برابر هر ضعیف تر از خودم متواضعترین.

و آخرین وصیتم، به نسل جوانی که وابسته آنم. و از آن میان به خصوص روشنفکران، و از این میان بالاخص شاگردانم که هیچوقت جوانان روشنفکر همچون امروز نمی¬توانسته¬اند به سادگی مقامات حساس و موفقیت¬های سنگین به دست آورند اما آنچه را در این معامله از دست می¬دهند بسیار گرانبها تر از آن چیزی است که به دست می¬آورند.

و دیگر این سخن یک لا ادری فرنگی که در ماندن من سخت سهیم بوده¬است که "شرافت مرد همچون بکارت یک زن است. اگر یک بار لکه دار شد دیگر هیچ چیز جبرانش را نمی¬تواند".

و دیگر این که نخستین رسالت ما کشف بزرگ¬ترین مجهول غامضی است که از آن کمترین خبری نداریم و آن "متن مردم" است و پیش از آن که به هر مکتبی بگرویم باید زبانی برای حرف زدن با مردم بیاموزیم و اکنون گنگیم. ما از آغاز پیدایشمان زبان آنها را از یاد برده¬ایم و این بیگانگی، قبرستان همه آرزوهای ما و عبث کننده همه تلاش¬های ماست.

و آخرین سخنم به آن¬ها که به نام روشنفکری، گرایش مذهبی مرا ناشناخته و قالبی می¬کوبیدند، این که:

دین چو منی گزاف و آسان نبود / روشن تر از ایمان من ایمان نبود // در دهر چو من یکی و آن هم کافر! / پس در همه دهر یک مسلمان نبود

ایمان در دل من، عبارت از آن سیر صعودی¬ای است که پس از رسیدن به بام عدالت اقتصادی _ به معنای علمی کلمه _ و آزادی انسانی _ به معنای غیر بورژوازی اصطلاح _ در زندگی آدمی آغاز می¬شود.»

5.بوعلی سینا

amooyadegar — Mon, 09 Jun 2008 16:52:24 GMT

چنان كه حتي در همين عصر ما ، در چشم عموم مذهبي ها و در يك محيط ديني ، اگر نويسنده يا سخنراني، به نام علم، شعر يا دين، مديحه سرا يا توجيه كننده ي استبداد باشد حساسيتي منفي عليه خودش ايجاد نمي كند، اما اگر بفهمند كه در منزلش روزي لب به آبجو زده است، گور خود را در افكار عمومي كنده است و ذاتش نجس و منفور شده است. اين از نظر اخلاقي ، اما از نظر مذهبي، اگر يك حاجي آقاي مقدسي،آقازاده اش كه از فرنگ برگشته، اگر براي گرفتن يك پست آب و نان دار، ببيند كه خود را به آب و آتش مي زند و براي هر پستي كه پولي از آن درآيد، تن به هر پستي مي دهد و جلو هر كس و ناكثي! دم مي جنباند و هر دروغي مي گويد و براي جلب نظر افراد موثر و فراهم كردن زمينه ي مساعد،همه كار مي كند و يا اگر ببيند كه كانديداي وكالت مردم شده است و با راههاي مخصوص ، راي قلابي درست مي كند، خيلي بدش نمي آيد و حتي شايد هم از عرضه و هوش نورچشمي خيلي هم خوشش بيايد و به شخصيتش افتخار كند و به آينده اش اميدوار شود و خدا را هم شكر كند كه چنين خلف اهلي به او عطا كرده است ، اما اگر ببيند ، فرزندش برگشته و رفته مطبي بازكرده يا مهندس و معلمي ساده شده و خدمت مي كند، اما زني ارمني گرفته و عروس خانم كافرش كه خودش نجس است، سگ هم همراه دارد كه واويلا! زندگيش شده نجس اندر نجس! و بر خلاف حالت اول كه خود را خوشبخت احساس مي كرد و مشمول لطف خدا، خود را در دنيا و آخرت بدبخت مي يابد و عذاب مي كشد و وجدان مذهبيش به شدت جريحه دار مي شود .

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

نماز ديروز ، حركات ساده و كلمات روشني بود كه يك فرد را از شبكه ي عنكبوت زندگي مادي خودپرستانه، رها مي كرد و او را، چون آينه اي در برابر آفتاب، در برابر خدا قرار مي داد و يك جمع را،در برابر خداي توحيد،وحدت مي بخشيد و فرديت را در "جماعت موحد" و "اخوت معتقد" حل مي كرد و عشق و انقلاب روح و قدرت و اخلاص و آگاهي و مسئوليت و آزادي و ايثار و تعهد مي آموخت، اكنون عبارتست از يك "جدول لگاريتم" از "شكيات" ! آن چنان كه فلسفه ي نماز و تعريف منطقي آن شده است "مجموعه اي از حركات و اوراد"ي كه هر مسلمان انجام مي دهد و هدفش آن است كه فقط اشتباه نكند، درست مثل بعضي مسابقه هاي لفظي كه مي گويند: "هركس اين جمله را چهار بار، پشت سرهم و بي تامل و بدون لكنت زبان ، تلفظ كرد، برنده مي شود و جايزه مي برد"!

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

مي بينيم كه چه تلاشها و جديتها و تاكيدها بر روي قرائت الفاظ و صدور اصوات از مخارج اصلي آن در دستگاه صوتي عرب و چه فعاليتهاي ديني و مسئوليتهاي شرعي در تعبيه ي مخارج اصوات عربها در حلق و دهان همه ي ملتهاي دنيا براي آنكه مسلماني پيام خداوند را بخواند و يا با خدا حرف بزند و يا از خدا چيزي بخواهد و يا خدا را بپرستد؟ چون خواندن قرآن يا نماز "در اسلام شكل"، "اسلام فعلي"، به اين معني نيست كه انساني توحيدي، بفهمد كه در قرآن، خدا به او چه مي گويد؟ يا در نماز ، او به خدا چه مي گويد؟ بلكه به اين معني است كه اصوات ان را درست از مخرج عربي ادا كند. چون وقتي به نماز مي ايستي و حمد و يك سوره را از قران، خطاب به خدايت، مي خواني، اگر يك كلمه هم نفهميدي كه داري چه مي گويي، هيچ اشكالي ايجاد نمي كند، اما اگر يك حرف را درست مثل عرب حجاز، از مخرج مربوطه اش به صدا در نياوردي، به كلي نمازت باطل است و "طواف النساء"ت باطل است و در نتيجه همسر شرعي ات و مادر يا پدر بچه هايت، بر تو حرام مي شود و اگر مجرد باشي، ازدواج بر تو حرام مي شود.

" دکتر شریعتی "

amooyadegar — Sat, 31 May 2008 09:12:40 GMT

يك خاطره از سيد عطاءالله مهاجراني:

چشمان رودكي

رفته بودم تاجیکستان، جشن هزاره‌ی حضرت فردوسی بود. این واژگان نغز تاجیک‌هاست که می‌گویند: حضرت فردوسی، حضرت حافظ. آن سفر مثل گشت و گذاری در بهشت رویاها همچنان عطر خوش عبیرآمیزش در خاطرم مانده است. عبدالمجید دوستیف، معاون رحمانف رییس جمهور تاجیکستان میزبانم بود، پر لطف و گرم و از یاد نرفتنی. فرصت صحبت بسیار پیش می‌آمد. مثل روزی که از دوشنبه رفتیم پنجکنت و رودک برای زیارت مرقد رودکی. دوستیف می‌گفت: گروه ما پیروز شده بود. به من خبر دادند که بچه‌های ما گلرخسار را گرفته‌اند و می‌خواهند اعدامش کنند! سر از پا نمی‌شناختم، تلفنی گفتم شرم کنید. می‌خواهید یک زن شاعر را بکشید! سامانی ها با همه‌ی آبرویی که دارند، داستان کور کردن رودکی لکه‌ی ننگ دوران حکومت آن‌هاست، حالا شما می‌خواهید شاعر را بکشید! خودم را به دوستانم رساندم. گلرخسار را از چنگ آن‌ها در آوردم و گفتم برو، از تاجیکستان برو تا روزگاری دیگر ...

دكتر علي شريعتي:

در جنگ تبوك ، پيغمبر خيلي كوشش داشت تا همه نيروي خود را به ميدان جنگ بفرستد، زيرا اين اولين بار بود كه مي خواست با امپراطوري روم بجنگد. يكي از اين پفيوزهاي مقدس مآب آمد و گفت كه: "بنده نمي آيم آقا!" حضرت، علتش را سئوال كرد، جواب داد: "راستش،من اين را اعتراف مي كنم كه در برابر چشمان ازرق دختران سفيدپوست خوشگل رومي، دلم تاب نمي آورد! مرا معاف بفرمائيد و بگذاريد دينم را نگهدارم!"... مي بينيم كه اين آدم! يك حرف درستي را چسبيده است چرا كه بالاخره فرنگ محل لغزش است و آدم بايد از آن پرهيز كند ، و پرهيز هم مي كند و در همان مدينه مي ماند و مي گويد كه شما كه دلتان قرص و محكم است برويد!؟... و براي فرار از مسئوليت اجتماعي، به در خر مقدسي مي زند، براي نفي جهاد ، به اخلاق تكيه مي كند. پيغمبر به قدري از اين رندي كثيف او نفرتش مي گيرد و به اندازه اي حقيرش مي بيند كه حتي به اينكه توبيخش كند يا مجبور به رفتن به جبهه اش نمايد، حاضر نمي شود و مي گويد بله، بمان و دين پفيوزيسم خودت را حفظ كن تا گند تقواي پليدت مجاهدان را نيالايد.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

- آبجي نوای گلم تولدت خيلي خيلي مبارك.

نبودي تولدت كوفتمون شد.

- امیر كه مرغ نگه مي داشت هيشكي چيزي نمي گفت حالا كه من يه گرگي آوردم همه شدن حامي حقوق بشر!!!خوب چي ميشه سگم آدمه ديگه.

برای مبارزه آماده ام ... نبود ...

amooyadegar — Sat, 24 May 2008 16:16:18 GMT

"بیراهه رفته بودم

آن شب

دستم را گرفته بود و می کشید

زین بعد همه عمرم را

بیراهه خواهم رفت"

- پناهی -

شاید اندازه ی طول زندگیم خیلی زیاد نباشد اما عرضش و فکرش و مشکلاتش هم خیلی کم نبوده. خوب که به پشت سرم می نگرم می بینم که در تمام مراحلش پربوده از مسئله ای برای فکرکردن و پریشان بودن و همیشه امیدوار به اینکه بعدها درست خواهد شد و بعدها آمد و بعدهای دیگر و باز هم همان. بعد گذشت تمام این بعدها و فهمیدم که تمام زندگی میتواند فکر باشد و رنج باشد و درد. و اصلاً شاید زندگی همین باشد. یک فریب ساده ی کوچک ...

در تمام این مدت نه نشستم و دستها رو به آسمان که شاید فرجی و نه در تاریکی به انتظار نوری و نه تمام شدن و تباه شدن. رفتم و رفتم . گاه آرام و گاه تند و پر از عصیان اما رام. ... و امروز باز همان زندگی... باز همان دردها و باز ...

شاید دردهای آن روزم , امروز برایم مسخره است و کوچک. اما بازهم درد هست. چه فرقی دارد عمقش,رنگش,جنسش؟!! باز هم هست.

بعد از همه تجربه ها و حرکتها امروز تنهاترم.

آن روزها دردم را همه می فهمیدند , همه همراهم بودند, این روزها برای همان همه مسخره است و عجیب. به همان است که نمی گویم.

این روزها فرصت برای زندگی کم می آورم. روزها کار و پر از تلاش و بعد آن گردش, تفریح, مطالعه, کوه, دریا ,سفر ... و وقت کم می آید که دوباره باید به کار باشم...

در تمام روز و در میان همه لذتم, همه شکرم و همه عشقم از زندگی دردهایم هم هست و عمیق و کشنده ...

"دلش می ترکد از این تنگنای شوم پرتشویش

چه گوید با که گوید, آه " - اخوان-

... و زندگی جاری. و قسمتش می کنم با عشقم و با دوستانم و با هرکه پذیرایش باشد. آزاد و رها...

"من و تو

چتر را در یک روز بارانی

دریک مغازه که به تماشای

گلهای مصنوعی

رفته بودیم

گم کردیم" -احمدرضا احمدی-

و می بینم که دیگران تعجب می کنند از من, از زندگیم و دیوانگیم و آشناترین جمله ی این روزهایم : "عجب حوصله ای داری؟"

و از اینکه زندگی می کنم برایشان عجیبم و جالب تر اینکه گاه احمقم می دانند ... گاه نادان ... و گاه حسود !!!!!!...

و درد حرف حرف دیگران را بزرگترین درد و گناه غیبت را بدترین گناه و خود بدان مشغول.

باور کنید این روزها زندگی سخت است.

اما من سخت تر.

"من این ویرانه ها دوست میدارم

و شب را دوست میدارم

و این هوهو و این حق حق را

شب مطلق , شب ویرانه ی مطلق

و شاید هرچه مطلق را "

- اخوان -

افسوس! چقدر زيبائيها و عظمتها در دست ملتهائي كه شايستگي اش را ندارند پامال مي شود.

amooyadegar — Sun, 18 May 2008 12:33:18 GMT

مسلماني روي سينه ي ابوجهل نشست؛ او گفت: از اين پايين گردنم را قطع كن؛ گفت: چرا؟ مگر چه فرق مي كند بالا يا پايين؟ گفت: براي اينكه وقتي سرم را سر نيزه كنند از همه بلندتر باشد و همه بفهمند اين سر مال ابوجهل است! اين احساس ، كم يا زياد، در همه وجود دارد، منتها گاه به قدري ظريف است، به قدري لطيف است كه با پرده هائي از تاويلها و تفسيرهاي ديگر مي آيد كه انسان خودش متوجه نمي شود.

هرچه علي داد زد كه "آخر كدام قرآن مقدس است؟اين قرآني كه روي پرچم عمروعاص است ، كاغذ است و خط است؛ كاغذ و خط مقدس نيست! اين معني است كه مقدس است؛ اين قرآن يك شي متبرك مقدس نيست؛ اين قرآن يك پيام است، سخن است، آنجا كه پيام قران ، سخن قران ، رفتار و روش قرآن و خود حرف هست، خود قرآن هم هست؛ اگر نيست، كاغذ و قلم و مركب است! اين را بزنيد، كه فريب و دروغ است!" ( به جايي نرسيد).چه كسي جرات دارد درباره قرآن چنين حرفي بزند؟! شمشيرها روي علي برگشت: " ما بر روي قرآن شمشير نمي كشيم"! و حال چگونه به اين "بابا" بفهماند كه " من كه دارم اين حرف را به تو مي زنم، از تو هم قران را بهتر مي فهمم و هم قرآن را بهتر آموخته ام، هم رسميت دارم، هم وصايت دارم، و هم خود پيغمبر به من جواز قران فهمي و وصايت و خلافت و همه چيز را داده است. همه اصحاب خود پيغمبر و حتي دشمنان مي دانند كه من قرآن را بهتر از همه ي اينها مي فهمم. حال تو در برابر من اجتهاد مي كني و مقدس بازي درمي آوري؟! به من حمله مي كني و فحش مي دهي و بد مي گويي، و مي گويي كه من مي خواهم براي حكومت خود قرآن را بكوبم؟" مگر مي شود؟ گفتند"به مالك بگو برگردد، وگرنه شمشيري كه تو مي گويي بر روي قرآن بكشيم، بر روي خودت مي كشيم"! ناچار شد به مالك بگويد برگردد، و او برگشت. عمروعاص پيروز شد. اين اولين توطئه قرآني بر ضد قرآن پيروز شد و علي قرباني شد.

- وبلاگ گروهی ما چند نفر یا بقول نوا تفنگدارا با نام دردهای مدام متولد شد.

- بهشید عزیز و رضای جان پیوندتان مبارک.

- دانشمندان کشف کردند که بین زلزله چین٬ قهرمانی پرسپولیس زلزله٬ گرانی برنج ٬راههای کشور٬ آیین نامه استفاده از لامپ کم مصرف٬ عدم برگزاری کنسرت شهرام ناظری در یزد و کوچه ی آقای احمدی نژاد رابطه ی مستقیم وجود دارد.

- در فاصله بین روزهای بزرگداشت فردوسی و خیام سریال شهریار در حالی تمام شد که همه حتی دختر شهریار به این سریال اعتراض کردند

به همین مناسبت یکی از اشعار خودم یادم افتاد که گفته بودم:

حافظ اسرار الهی کس نمی داند خموش

از چه می پرسی که دور روزگاران را چه شد

گوجه سبز

amooyadegar — Wed, 07 May 2008 05:12:18 GMT

محضر مبارک مرجع عالیقدر حضرت آیت الله العظمی بهجت (دام ظله)

سؤال: برخی از قاضی‌ها که فسق‌های آشکاری هم چون ریش تراشی دارند، آیا حکم آن‌ها نافذ است؟

پاسخ معظم له به این استفتاء: خیر و باید او را از منصب قضاوت کنار بزنند.

منبع خبر: پایگاه اطلاع رسانی آیت الله بهجت

اخبار کوتاه:

۱- پایتخت کشور زیبای جامائیکا تهران است و کرانه باختری رود اردن پایتخت ایران.

۲- قدرت درک و فهم کرتنکله بیشتر از گاو است.

۳- استفاده از ماشینهای گاز سوز باعث ایجاد ترافیک سنگین در بهشت شده است.

۴- کمیته امداد بدلیل توانائی و تجربه بسیار بالا در ساخت انسان با ورژن بالا مامور تعریض و زیباسازی پل صراط گردید.

۵- اتوبوس از مینی بوس بزرگ تر است.

۶- امروز قیمت خیار به هیچ عنوان قابل پیش بینی نیست.

از دکتر می پرسن چرا ریش نمی زاری؟

میگه ریشه رو ول کردین چسبیدین به ریش؟!!

... مذهب ...

amooyadegar — Sat, 26 Apr 2008 07:54:18 GMT

مگر نديده ايد آدمي كه پشت يك بيوك 70 نشسته چنان ژستي مي گيرد كه انگار آقا اختراع كرده ! موش هم اگر اينقدر جمع كند و بدهد ، يك پونتياك بهش مي دهند ! ولي اينها چنان تفاخري مي كنند مثل اينكه اصلا" خودشان خلق كرده اند. اعلام مي كنند بشر به ماه رسيد، اين غبغب در مي آورد و خوشحالي ميكند ! بشر به تو چه مربوط! تو كه بشر نيستي آخر ! تو موجودي هستي كه از جيبت در مي آورند و به دهنت مي گذارند.به قول يكي از نويسنده ها ، امروز غرب دستش را از سر شرق برداشته و گذاشته توي جيبش.

بقول حاج آقا مدقق كه ميگفت:" يكي از بركتهائي كه در اثر عقيده و خلوص ما شيعه ها به ائمه ،خداوند به ما داده - و ما قدر نمي دانيم – اينستكه :اروپائي ها بايد بروند در كارخانه ها و معدنها و ... دود و كثافت بخورند و گاه خبر بياورند كه معدني خراب شده و هزاران نفر زير آوار مانده اند؛ و بعد ساخته شده و آماده – ماشين- آنرا برايمان ميآورند و ما فقط گاز ميدهيم و بوق ميزنيم.آنها بايد "خرحمالي " بكنند تا ما سوار شويم" اين بوروژواي مدققي است،يعني مصرف مدرن را اشاعه ميدهد،بدون اينكه در توليد سهمي داشته باشد.

"درست است دزدي خيانت و جنايت كردي،سرنوشت مردم را بديگران فروختي،اما راهش اين نيست كه پس بدهي؛ (اصلا") نمي شود پس داد!راه ساده تر دارد.چيست؟اينست كه اين (دعا) را شش مرتبه رو به قبله بخواني،ديگر كارت ساخته است،از اين پولي كه خورده اي ،چيزي هم بما بده!ديگر كلكش كنده است،و گناهانت بخشيده مي شود؛يعني:شفاعت،بخشش،آمرزش!خداي "چنين مذهبي" بسادگي از همه بدبختي ها ،زشتي ها، بدي ها،صرفنظر ميكند و گناه تو را اگر باندازه ريگ بيابانها،و ستاره آسمانها و كف درياها باشد ،با يك "پف" از بين مي برد!

آنگاه مي پرسي كه پس با اين ترتيب چرا من دغدغه مسئوليت اجتماعي داشته باشم؟چرا؟اگر مسئوليت من در برابر زندگي اجتماعي "مردم" مرا موظف ميكند كه در راه آنها بميرم،جانم را فدا كنم و زندگي ام را بدهم ،راه ساده تري وجود دارد،و آن "كتاب دعا" است كه بدون دغدغه،بدون دردسر،بدون خرج،بدون زحمت،بدون"شعور"،بدون فكر و بدون هيچ مسئوليتي ،تمام " كليدهاي بهشت" را بدست آدم ميدهد!كافي است گوسفندي را نذر كني ،به سيدي يا ملايي چيزي بدهي ،يا يك كسي را خوشحال كني،يا دلي را بدست بياوري ،كه همه چيز جبران شود و (همه "مسئوليتها"ي اجتماعيت ادا!) اين،مذهب استحمارگر است.

بنابرين مي بينيم كه مذهب استحمارگر،هم من ستمديده را وادار ميكند كه انتقامم را به بعد از مرگ موكول كنم ،و هم من ستمكار را اميد ميدهد كه براي جبران و بخشش ستمهائي كه كردم،لازم نيست كه ستمديده را راضي كنم. خود او –يا آنها- از طرف همه ستمديده ها و حتي از طرف خدا،سند ok ميدهد كه برو بهشت!اينست كه مذهب(انحرافي،هم"ستمديده"و هم"ستمكار") – هر دو طبقه- را به استحمار مي خواند.و همه مسائل عيني را تبديل ميكند به "مسائل ذهني"،همه مسئوليتهاي اجتماعي را ،كه روي دوش هر كس –فرد فرد- سنگيني ميكند،با يك مقدار حيله هاي خاصي،كه فقط همين متوليان رسمي و واسطه هاي رسمي و حرفه اي مي دانند،بسادگي برميدارد.اين استحمار مذهبي است.

چه بايد كرد؟

"دکتر شریعتی"

وقتی که من بچه بودم ...

amooyadegar — Wed, 16 Apr 2008 07:11:18 GMT

وقتي كه من بچه بودم پرواز مي كردم.آره واقعآ پرواز ميكردم... كنار پنجره مي نشستم و بعد ... پرواز مي كردم.

تا سر خيابون.از بالاي تيربرق بلند سر خيابون ( همون كه علی و ميثم زنجيرمو انداختن روش، هنوزم اونجاس!!!) دور ميزدم و ميومدم.گاهي اوج مي گرفتم و شهر و تماشا مي كردم. مي رفتم رو دريا ... گاهي از رو دريا مرز و رد ميكردم ( واي چه ترسي داشت... )؛

وقتي مي خواستم، ميشد كه سرعتم زياد بشه، اما هيچوقت به چلچله ها نمي رسيدم ! اونا خيلي سريعتر بودن.

سبك بودم، پر انرژي ... چه دنيايي بود ...، اوستاي جغرافي بودم.

گاهي تو فرود اشتباه مي كردم و ... ديدي يهو خوردم به ديوار خونه همسايه، ميرآقا.

اما ... اما، بالام نمي شكست.

گاهي كه خونه بودم ميرفتم اون گوشه، كنج سقف ميموندم و خونه رو تماشا مي كردم. اينكه پرواز ميكنم برام خيلي عادي و تعريف شده بود – خوب آخه پرواز ميكردم - تا اينكه يه روز ، يه روز كه يكباره از كودكي به بزرگسالي رسيدم، يادم افتاد خيلي وقته پرواز نكردم. رفتم كنار پنجره، هي بال زدم... هي بال زدم .... نشد .... نمي تونستم.نميشد. ناراحت و خراب رفتم پيش مامان.

مامانم من ديگه نمي تونم پرواز كنم،مامانم نمي تونم، ... نمي تونم ...

مامان همونطوريكه داشت كار ميكرد ، گفت: حتمآ يه گناهي كردي كه خدا بال هاتو ازت گرفته، ديگه مال آسمون نيستي، واسه زميني ...

بخدا قسم اون موقع فهميدم مامان چي گفت؛ واسه همينه كه يادم نميره. نمي دونم كه گناهم چي بود ولي حرف مامان هيچوقت يادم نمي ره.

آن روزها، وقتي كه من بچه بودم ...

هميشه تو دنياي كودكي يه حس شيريني همرام بود... يه ترس ... يه اضطراب دلنشين ...

مثل نخوابيدن تا صبح از ترس جاموندن از سرويس اولين اردوي مدرسه..

مثل كم باريدن اولين برف زمستاني..

مثل ...

اينو ميدونم كه به شماره تموم اين حساي قشنگي كه كه ديگه ندارم گناه كردم اما ...