ميل لودويگ از سكوتهاي وحشتناكي سخن ميگويد كه بتهوون در اثناي سمفوتي  پر غوغاي پنجمش نشانده است،كه چنان سنگين است و بيرحم كه –اگر كسي گوش شنيدن آنرا داشته باشد- از وحشت قلبش خواهد ايستاد.

راست است.خداوند نعمت بزرگي كه به آدمها داده است اينست كه از شنيدن سكوت  عاجزند و ازاين رو است كه همه آسوده و خوش زندگي ميكنند.چقدر نشنيدن ها و نشناختن ها و نفهميدن ها است كه به اين مردم آسايش و خوشبختي بخشيده است و اين نيز يكي از آنهاست.

.

.

.

.

.

.

.

...چه بگويم كه چيست؟ به كه بگويم؟ به تو؟ كه خانمت ميگفت:"از وقتي مديركل شده اي ناراحتي هاي روحي و فكريت تخفيف يافته است"؟

                                                                       "هبوط در كوير"