از اونجایی که معمولا" تو اتوبوس خوابم نمی بره یکی از بچه ها  که مسافر آبیک بود و راضی کردم تا باهم بریم(تا حوصله م سر نره)

.

10 دقیقه بعد ،نیما سرشو گذاشته رو شونه م   و  خوابیده.منم هر لحظه منتظر ریختن آب دهنش روپام هستم.

آبیک.

نیما.....نیما............نیما،نیما جان.....پاشو.رسیدی.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

ساعت 7 صبح رسیدم خونه ی خواهرم.

ماهک:سلام دایی.دایی سیامک بریم دوبی؟

من: دایی جون الان هوا خیلی گرمه.هر وقت هوا خنک شد میریم.باشه؟

ماهک:باشه

.

نیم ساعت بعد از روشن شدن کولر

ماهک:دایی حالا بریم....

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

موزه ی پرفسور حسابی

در بسته بود.ظاهرا" باید برای ورود مجوز داشته باشی.تازه زنگ درو زده بودم که یه گروه سه نفری برای فیلمبرداری اومدن،مجوز و نشون دادن و رفتن تو.

نگهبان:آقا،آقا……آقا با شمام.شما با همکاراتون نمی آین تو؟

من: چی؟ …من؟….آهان،بله….چرا اومدم

                             - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

یه گروه دیگه داخل هست –با کلی ادا و اصول دارن بازدید می کنن-

یه زاویه ی توپ پیدا کرده بودم،با یه ژست مسخره.داشتم یواشکی عکس می گرفتم که یهو یه خانومی گفت:

ببخشید،پرفسور اهل ورزش هم بودن؟

زود خودمو جمع و جور کردم:بله.البته پرفسور همزمان در دو رشته ی ورزشی – بسکتبال و وزنه برداری –بصورت قهرمانی فعالیت می کردند...

...اه.بخشکی شانس.(موبایلم زنگ زد):

سلام داداشی.کجایی؟خونه اومدنی یه ماست بخری...

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

حسینیه ارشاد

گرامیداشت دکتر شریعتی

هر آنچه می خواستم داشت.

تونستم لحظاتی با خونواده ی دکتر همکلام بشم.

پوران،احسان و ......

این بود انشای من......

مرگ هر لحظه در کمین است،توطئه ها در میانم گرفته اند.من با مرگ زندگی کرده ام،با توطئه خو کرده ام اما اکنون و اینچنین نمی خواهم بمیرم.هنوز خیلی کار دارم،چشمهایی که از زندگی عزیزترند انتظار مرا میکشند.

درباره ی امام چهارم شیعه – فرزند حسین و وارث شهادت – گفته بودم "مردی که از نعمت خوب مردن نیز و زندگی محروم بود".این درد کوچکی نیست.این هم درد بزرگی است که مردی مشتاقِ مرگِ خوب،مردن در راه آرمان و ایمان،لجن مالش کنند و آرمان و ایمان و دهانش را ببندند تا فریادی بر نیارد.چه خفقان طاقت فرسایی است.

اگر اجباری که به زنده ماندن دارم نبود،خود را در برابر دانشگاه آتش می زدم،همانجایی که بیست و دو سال پیش آذریان در آتش بیداد سوخت.او را در پیش پای نیکلسون قربانی کردند!

این " سه یار دبستانی " که هنوز مدرسه را ترک نگفته اند،هنوز از تحصیلشان فراغت نیافته اند،نخواستند-همچون دیگران- کوپن نانی بگیرند و از پشت میز دانشگاه به پشت پاچال بازار بروند و سر در آخور خویش فرو برند از آن سال، چندین دورو آمدند و کارشان را تمام کردند و رفتند اما این سه تن ماندند تا هر که را میاید بیاموزند و هر که را میرود سفارش کنند.آنها هرگز نمی روند همیشه خواهند ماند.آنها "شهیدند".این "سه قطره خون" که بر چهره ی دانشگاه ها همچنان تازه و گرم است.

کاشکی می توانستم این سه آذر اهورایی را با تن خاکستر شده ام بپوشانم تا در این سموم که میوزد نفسرند.اما نه باید زنده بمانم و این سه آتش را در سینه نگاه دارم.

آنچه نگرانم کرده است،ناتمام مردن نیست.مردن اگر خوب انجام شود دیگران آنرا تمام خواهند کرد وشاید بهتر اما ترسم از فضله شدن است.با دست دشمن سر به نیست کردن و به گردن دوست انداختن.دیروز قیل و قال کافی ها برای این بود،نشد،اکنون بیشرمیِ کیهان ها شاید برای همین است...

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

من از ابر خوشم نمی آید،از باران خوشم می آید.از جستن های شتابان فواره خوشم نمی آید،از آن هنگام که قامتش را برای بازگشتن خم می کند خوشم می آید.از انفجار شلوغ و تند پرواز ناگهانیِ کبوترانی که،سحرگاه،درِ آشیانشان را می گشایم و بشتاب بیرون می پرند و خود را دیوانه وار بر سر و صورت من می زنند و بهوا می گریزند خوشم نمی آید،از آن هنگام خوشم می آید که با اشاره ی نرمی که از زمین می کنم،کبوترانِ من در اوج آسمان،بالهاشان را باز نگه می دارند و سینه بر نسیم می نهند و – چنانکه گویی به گردابی ناپیدا در افتاده اند که آرام ونرم چرخ می خورد – خود را ،با آغوشهای مهربانشان که بروی من گشوده اند،به بام خانه ی من نزدیک می کنند و لحظه ای بعد ، همگی در برابرم به گرمترین و آسمانی ترین سرودهای خویش مرا می نوازند.

من از نمک میوه و دوغ آب علی و کوکا و لیموناد،که همچون دیگر "شخصیت های گازدار"،تا سرش را باز می کنی،ذرات بی شمار آن بر سر و چشمم پشنگ می شوند و تا به لیوان میریزی جوش می کنند دل آدم را از اینکه الان سر می روند و می ریزند میلرزانند و در آخر که از جوش و خروش افتادند(که غالبا" هم زود گازشان در میرود)لیوان را نیمه خالی می کنند،خوشم نمی آید.دوست دارم بقول ژید"در لیوان بلورینِ باریک و بلند و ظریف شامپانی- که از نازکی در زیر انگشتانم لمس نمی شود- آب سرد و گوارای سبز بنوشم،شیر گرم بیاشامم."

دکتر شریعتی"معبد"

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

دلم می خواست تمامشو بنویسم اما نمیشه....

اصلا" یادم رفت که خودم چقدر حرف داشتم واسه گفتن.

خیلی زحمت کشیده بود براش.با چه شوقی و اشتیاقی؟!! اما کجا؟ آخه چرا اینجا؟ تمام زندگیش رو – هر چند که زیبا بود و دیدنی – جایی بنا کرده بود که هیچ اعتباری نداشت. ـآخه تو دیگه چرا ؟ تو که مسافر سرزمینهای دوری. تو که باید بدونی .

.

.

.

خیلی وقتا تو زندگی کارایی می کنیم ، تصمیم هایی می گیریم که با تمام زحمتی که براش می کشیم به راحتی از دستش می دیم.مثل ساختن قلعه های شنی  ساحل که با یه موج از بین میره و باز هم هر سال این کارو تکرار میکنیم. اما می ره... ازش تنها یک هیچ می مونه باقی.

دیروز که این چند نفر یا بقول نوا تفنگدارا – طبق عادت  همیشگی که جمعه ها می ریم جایی که باید –زده بودیم تو دل کوه و طبیعت ، چیزهایی دیدیم که بچه ها گفتن ازش.

ابتدای سفر باید بنزین می زدیم.تو پمپ بنزین دوربین هایی کار میذارن واسه پاییدن ما آدما که لابد.... این دوربینا تو ذاتشون هست که حرکت کنند و بچرخن و ببینن ما هارو(اینو همه می دونن).

اما وقتی یه مهمون ، یه مسافر خسته ، یه پرستوی از سفر آمده میاد و روش لونه میسازه با جوجه هاش.....

حالا مسافر خسته ی ما باید بره یا دوربین ذاتشو فراموش کنه ؟

و وقتی در خانه حریقی در گرفته است ـدرست دقت کنید ـ دعوت آن کس که ترا

به نماز و دعای با خداوند میخواند،دعوت یک خیانتکار است،تا چه رسد به کار دیگر!

هر گونه توجه دادن به هر چیزی در آنجا ـ هر چیزی چه مقدس ، چه غیر مقدس ـ

بجز توجه دادن به خاموش کردن حریق ، توجهی است استحمارگرانه و اگر تو توجه کنی

استحمار شده ای،ولو با خداوند خودت صحبت کنی ، ولو به نماز ایستاده باشی،

ولو مشغول مطالعه بهترین آثار علمی و ادبی بشوی ، یا مشغول یک کشف بزرگ

علمی! هر کاری که بکنی، و"طرف" سرت را به هر چیز گرم کرد،ترا دچار استحمار

کرده!دیگر رفته ای!

                                                           "چه باید کرد؟ دکتر شریعتی"